تهران – تیمی از باستان شناسان کار تازه ای را بر روی تپه اهرنجان آغاز کردند که بر اساس کاوش های قبلی محل سکونت 9000 ساله انسان در شهرستان سلماس استان آذربایجان غربی در شمال غرب ایران است.
رئیس سازمان گردشگری استان گفت: تیمی از کارشناسان به سرپرستی افراسیاب گراوند باستان شناس در حال حکاکی ترانشه در تپه اهرنجان و اطراف آن هستند که یکی از قدیمی ترین سکونتگاه های شمال غرب ایران است.
جلیل جباری اظهار داشت: امید است که این ترانشه‌ها سرنخ‌هایی در مورد لایه‌های فرهنگی بیشتر و سکونت‌گاه‌های انسانی به باستان‌شناسان ارائه دهند تا زمان‌بندی نسبی و مطلق تپه را توسعه دهند.
اهرنجان یکی از بارزترین محوطه های نوسنگی شمال غربی ایران است که مصالح و بقایای فرهنگی به دست آمده از آن حکایت از وجود جامعه کشاورز و دامداری در دشت سلماس در دوران پیش از تاریخ دارد.
این مقام مسئول گفت: منطقه اهرنجان زمانی از نظر تجارت، مبادلات فرهنگی و قرار گرفتن در مسیر ارتباطی موقعیتی استراتژیک داشت.
اهرنجان از یک سو با جنوب قفقاز و شرق آناتولی و از سوی دیگر با فلات مرکزی (ایرانیان) و جنوب دریاچه ارومیه مرتبط است.
در واقع یکی از بدوی ترین جوامع انسانی در ابتدا در این منطقه شکل گرفت که به دلیل اختراعات و نوآوری های مداوم در زمینه کشاورزی، دامپروری، ساخت ابزار و تجارت با مناطق همجوار به پیشرفت دست یافت.
گراوند در سال 2020 به این نتیجه رسید که کشاورزی و دامپروری در حدود 9000 سال پیش در اطراف تپه تاریخی اهرنجان انجام می شده است. این کشف در طول یک پروژه مرزبندی با هدف حفاظت از محوطه باستانی ویران شده انجام شد.
گراوند گفت: شواهد حاکی از آن است که تپه اهرنجان و اطراف آن یکی از اولین و مهم ترین سکونتگاه های بشری در هزاره هفتم پیش از میلاد در شمال غربی ایران بوده است.
وی تصریح کرد: این منطقه از قدیم الایام به دلیل وجود رودخانه های دائمی، چشمه ها، منابع جانوری و گیاهی، زمین های حاصلخیز و مراتع مکانی مناسب برای سکونت بوده است.
کارشناسان وجود «سنگ مادر» و ابزارآلات ابسیدین در هفت رنگ مختلف، شمشیر، خمپاره و ظروف سنگی را از جمله اشیایی هستند که در این منطقه یافت شده است.
تاریخ کشاورزی، داستان توسعه بشر و کشت فرآیندهایی برای تولید غذا، خوراک، فیبر، سوخت و سایر کالاها با پرورش سیستماتیک گیاهان و حیوانات است. قبل از توسعه کشت نباتات، انسان شکارچی و گردآورنده بود. دانش و مهارت یادگیری مراقبت از خاک و رشد گیاهان باعث پیشرفت جامعه بشری شد و به قبایل و قبایل اجازه داد نسل به نسل در یک مکان بمانند. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که چنین تحولاتی 10000 یا بیشتر سال پیش رخ داده است.
کارشناسان می گویند که تا 7000 سال قبل از میلاد، کاشت و برداشت به بین النهرین رسید، و در آنجا، در خاک فوق العاده حاصلخیز درست در شمال خلیج فارس، نبوغ سومریان آن را منظم کرد و آن را بزرگ کرد. در سال 6000 قبل از میلاد کشاورزی در سواحل رود نیل ریشه دوانده بود. تقریباً در این زمان، کشاورزی به طور مستقل در شرق دور، احتمالاً در چین، با برنج به جای گندم به عنوان محصول اولیه توسعه یافت.
به دلیل کشاورزی، شهرها و همچنین روابط تجاری بین مناطق و گروه‌های مختلف مردم توسعه یافتند که باعث پیشرفت بیشتر جوامع و فرهنگ‌های انسانی شد. کشاورزی در طول قرن های قبل و بعد از انقلاب صنعتی یکی از جنبه های مهم اقتصاد بوده است. توسعه پایدار منابع غذایی جهان بر بقای بلندمدت گونه تأثیر می گذارد، بنابراین باید مراقب بود که روش های کشاورزی با محیط زیست هماهنگ باشند.
AFM
کلیه محتویات خبرگزاری مهر تحت مجوز Creative Commons Attribution 4.0 بین المللی مجوز دارد.

source

توسط perfectmoment

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.