تهران – زیلو کفپوش سنتی دستبافت زیبا و در عین حال ساده و فروتنی است که توسط کویرنشینان ایران ساخته شده است.
زیلو بافی میبدی در استان مرکزی یزد نامی است که در سراسر ایران شناخته شده است. در خانه ها و گهگاه مساجد، این کفپوش که شبیه گلیم است، معمولاً با نقش های مربعی و رنگ های محدود دیده می شود.
زیلو بیشتر از نخ پنبه تهیه می شود و تهیه این نخ اولین مرحله از ساخت آن است. بنابراین این صنعت بیشتر در مناطق کشاورزی رواج دارد و نخ پنبه ای که در زیلو استفاده می شود در داخل تولید می شود.
شرایط خشک و گرم در استان یزد به مرور زمان آن را به مکانی ایده آل برای تولید زیلو تبدیل کرده است. از آنجایی که سبک و سرد هستند، از این کفپوش های دست بافت در چنین مناطقی استفاده می شود. علاوه بر این، آنها دارای نقش های زیبا و رنگ های منحصر به فرد هستند. اسناد تاریخی نیز حاکی از آن است که قدیمی ترین قطعه زیلو در مسجد جامع میبد باقی مانده است.
دستگاه بافندگی زیلو شباهت زیادی به دستگاه های بافنده برای بافت فرش دارد. فرش ها و گلیم ها نیز در بسیاری از نقوش و نقش های زیلو مشترک هستند. اما نقوشی در زیلو وجود دارد که در معماری ایرانی نیز به چشم می خورد.
زیلو دارای دو گروه اصلی نقوش هندسی و گیاهی است. الماس و مربع و صلیب به عنوان غالب در گروه هندسی شناخته شده است. نقوش زیلو معمولاً از دو نقش گلدانی و محرابی تشکیل شده است. نوع سومی از الگوی زیلو وجود دارد که کاملاً منحصر به فرد است. در بازار معمولا در دو رنگ عرضه می شوند که یکی از آنها سفید است. زیلو به سه ترکیب معروف معروف است: سفید و آبی، سبز و بژ، و آبی و بژ. زیلو عمدتاً برای کف سازی استفاده می شود.
علاوه بر خانه، به دلیل سادگی و آرامش برای مساجد بسیار مناسب هستند. همچنین از زیلو در سال های اخیر برای کیف و کوسن استفاده می شود که موجب رونق بیشتر این هنر دستی کهن از سرزمین های کویری ایران شده است.
ABU/MG
کلیه محتویات خبرگزاری مهر تحت مجوز Creative Commons Attribution 4.0 بین المللی مجوز دارد.

source

توسط perfectmoment

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.