تهران – گونه های مهاجم پس از معرفی توسط انسان به زیستگاه جدید خود آسیب می رسانند. بنابراین، وزارت محیط زیست برنامه هایی را برای مقابله و کنترل مهاجمان بیولوژیکی و در عین حال حمایت از آموزش و افزایش آگاهی تدارک دیده است.
سیدمهدی مصطفوی، رئیس گروه جانوری موزه ملی تاریخ طبیعی و ذخایر ژنتیکی گفت: گونه‌های مهاجم بر روی زیستگاه‌ها و مناطق زیستی تأثیر نامطلوب می‌گذارند و آسیب‌های اکولوژیکی، زیست‌محیطی و اقتصادی به بار می‌آورند.
وی افزود: این اصطلاح را می توان برای گونه های بومی استفاده کرد که در پراکنش بومی خود به دلیل تغییرات انسانی در زیستگاه و محیط زیست مضر می شوند.
گونه های مهاجم بر روی زیستگاه ها و مناطق زیستی تأثیر منفی می گذارند و باعث آسیب های زیست محیطی، زیست محیطی و اقتصادی می شوند. وی اظهار داشت: تهاجم موجودات زنده به اکوسیستم‌های قدیمی یک پدیده طبیعی است، اما مقدمه‌هایی که توسط انسان تسهیل شده است، میزان، مقیاس و محدوده جغرافیایی تهاجم را به شدت افزایش داده است.
برای هزاران سال، انسان ها به عنوان عوامل پراکنده تصادفی و عمدی عمل کرده اند، که از اولین مهاجرت های خود شروع می شود، در عصر اکتشاف شتاب می گیرد و دوباره با تجارت بین المللی شتاب می گیرد.
وی در ادامه پیشنهاد کرد: برای مدیریت صحیح نحوه برخورد با این موضوع باید مطالعات بیشتری انجام شود و قوانین مشخصی تدوین شود و همچنین با همکاری دستگاه ها و تامین بودجه مناسب با همکاری کشورهای همسایه اقدام شود.
حفاظت از تنوع زیستی
ایران به دلیل شرایط جغرافیایی، تنوع آب و هوایی، منابع عظیم آبی دریای خزر در شمال و خلیج فارس و دریای عمان در جنوب از تنوع گونه ای بالایی برخوردار است.
بر اساس آخرین بررسی ها، حدود 1300 گونه مهره داران شامل پستانداران، پرندگان، خزندگان، دوزیستان و آبزیان، حدود 30000 گونه بی مهره و 8000 گونه گیاهی در کشور شناسایی شده است.
متأسفانه در طول دو دهه گذشته، فعالیت های انسانی منجر به تخریب نگران کننده اکوسیستم ها، حذف ژن ها، گونه ها و قابلیت های بیولوژیکی شده است. تهدیدهای انسانی برای تنوع زیستی در طول 50 سال گذشته در کل تاریخ زندگی بشر بیشترین سرعت را داشته است.
بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، سه چهارم محیط زیست زمین و حدود 66 درصد از محیط زیست دریایی توسط فعالیت های انسانی تغییر کرده است و آخرین گزارش پلتفرم علمی-سیاست بین دولتی در زمینه تنوع زیستی و خدمات اکوسیستمی (IPBES) بیان می کند که بیشتر بیش از یک میلیون گونه جانوری و گیاهی در خطر انقراض هستند.
بنابراین هرگونه برنامه ریزی و اقدام در راستای مدیریت بهینه و اصولی حفاظت از تنوع زیستی در کشور، تعامل و همکاری مستمر دستگاه های مسئول و بهره مندی از فرصت های بین المللی و منابع مالی و تخصصی آنها می تواند نقش بسیار مهم و کلیدی در حفظ تنوع زیستی کشور داشته باشد. تنوع زیستی در کنار توسعه پایدار
امیدواریم با عزم مشترک مسئولان و سیاستگذاران، مردم، رسانه ها و فعالان محیط زیست، این سرمایه ارزشمند را برای نسل های آینده حفظ و حراست کنیم.
FB/MG

کلیه محتویات خبرگزاری مهر تحت مجوز Creative Commons Attribution 4.0 بین المللی مجوز دارد.

source

توسط perfectmoment